dinsdag 27 november 2012
De Kleine Lettertjes..
In antwoord op het nieuwe beleid op Facebook geef ik hierbij aan een ontzettende pannenkoek te zijn. Ik ben immers akkoord gegaan met Algemene Voorwaarden die stellen dat Facebook mijn persoonlijke gegevens mag gebruiken voor commerciële doeleinden. Deze heb ik nooit gelezen, maar ik neem wel vaker iets klakkeloos over van wat men zegt op het internet.
Denkende dat ik meer rechten zou krijgen door een status update te posten getuigt ook niet van enige intelligentie. En van de Berner Conventie heb ik nooit gehoord. Ik geef hierbij aan een kuddedier te zijn, en dat voor het gebruik van mijn vakantie en feest foto's geen schriftelijke toestemming nodig is.
Ik vraag dan ook Facebook om een lolly en een reality check.
Bovenstaand is beschermd door het Nederlands Auteursrecht. Anderzijds heb ik toch niet het geld om een persoon aan te klagen.
Betalen
In 2007 kwamen we er achter dat onze economie ziek is. Kapot gemaakt door bestuurders en managers uit de financiële sector die elkaar lachend ridicule bonussen en gouden handdrukken gaven. Aan onze regering de moeilijke taak ons land hiervan overeind te helpen. In plaats van de grote graaiers en de banken aan te pakken, mochten eerst de kunstenaars en de creatievelingen betalen. Vervolgens de studenten, de intellectuelen en het onderwijs. En nu is besloten dat de meest hulpbehoevende ook maar mogen betalen, zij wonen immers toch ver van ons bed. Ik draai me om en slaap verder. Morgen is alles anders.
woensdag 22 februari 2012
Prosecco
“Hester wil naar Australië.”
“Goh, wat leuk! Na haar studie?”
“Nee, zodra ze klaar is met haar eindexamen.”
“Eindexamen? Ze doet toch Havo, hoe oud is ze nu? Zeventien?”
“Hester wordt in april zeventien. Ze zegt zó moe te zijn van school, ze wilt een jaar op reis.”
“Moe? Van de middelbare school? We worden allemaal wel ergens moe van, ik vind het een bizar verhaal Pam.”
“Bizar verhaal? Kind wil gewoon graag de wereld zien, daar is toch niets mis mee? Wordt ze zelfstandig van, en goed voor haar Engels.”
“Zelfstandig word je ook van studeren en een baan zoeken, hoe gaat ze dat betalen? Zo'n reis is toch erg duur?”
“Robert en ik willen daar best in investeren.”
“Ik vindt het onverantwoordelijk om een kind van zeventien naar de andere kant van de wereld af te laten reizen.”
“Nora, doe niet zo ouderwets! Ze zijn tegenwoordig echt geen kind meer op die leeftijd.”
“Ik doe niet ouderwets, we kunnen onze kinderen toch niet altijd hun zin geven?”
“Het is niet als of we haar verwennen!”
“En wat als er iets mis gaat? Gaat ze alleen?”
“Ze wil samen met een vriendin.”
“Mijn Lydia houd ik lekker thuis, voor alles is een tijd.”
“Luister nou naar je zelf, je moet die kinderen laten gaan! Ik zag Lydia roken op de hoek vanochtend.”
“Oh.”
“Ja.”
“Prosecco?”
“Prosecco.”
“Moeten we dat hier zelf halen, of komen ze nog langs?”
“Goh, wat leuk! Na haar studie?”
“Nee, zodra ze klaar is met haar eindexamen.”
“Eindexamen? Ze doet toch Havo, hoe oud is ze nu? Zeventien?”
“Hester wordt in april zeventien. Ze zegt zó moe te zijn van school, ze wilt een jaar op reis.”
“Moe? Van de middelbare school? We worden allemaal wel ergens moe van, ik vind het een bizar verhaal Pam.”
“Bizar verhaal? Kind wil gewoon graag de wereld zien, daar is toch niets mis mee? Wordt ze zelfstandig van, en goed voor haar Engels.”
“Zelfstandig word je ook van studeren en een baan zoeken, hoe gaat ze dat betalen? Zo'n reis is toch erg duur?”
“Robert en ik willen daar best in investeren.”
“Ik vindt het onverantwoordelijk om een kind van zeventien naar de andere kant van de wereld af te laten reizen.”
“Nora, doe niet zo ouderwets! Ze zijn tegenwoordig echt geen kind meer op die leeftijd.”
“Ik doe niet ouderwets, we kunnen onze kinderen toch niet altijd hun zin geven?”
“Het is niet als of we haar verwennen!”
“En wat als er iets mis gaat? Gaat ze alleen?”
“Ze wil samen met een vriendin.”
“Mijn Lydia houd ik lekker thuis, voor alles is een tijd.”
“Luister nou naar je zelf, je moet die kinderen laten gaan! Ik zag Lydia roken op de hoek vanochtend.”
“Oh.”
“Ja.”
“Prosecco?”
“Prosecco.”
“Moeten we dat hier zelf halen, of komen ze nog langs?”
zaterdag 18 februari 2012
OPGEPAST: Wie dit leest kan zo maar negatief beinvloed worden.
Op sociale media kritisch zijn, of cynisch, is tegenwoordig hetzelfde als een baby in het openbaar schoppen. Men vind het ongewenst en aanstootgevend. Op Feestboek ben je namelijk voor je plezier, op zoek naar je nieuwe scharrel, een nieuw feestje of een gek plaatje van een kat. Niemand wil van je horen hoe de grote boze wereld eruit ziet, ik zit immers niet voor niets hier veilig in mijn pyjama achter de kompjoetert.
Het hypocriete is echter, zodra je het toch waagt, er een legertje feestboekers klaar staat om even hun ongezouten mening door je strot te duwen. Ze vragen niet waarom, of waarover je post gaat. Sterker nog, ik krijg vaak het vermoeden dat men het niet eens goed leest. Zoals een stier een rode lap wordt voorgehouden. Meest voorkomende argument? Ik ben het niet met jou eens, want jij bent negatief.
Zo stelde ik een vraag over het feit, dat menig mens op Twitter en Facebook ineens zo sympathiek was tegenover het koningshuis, na het vervelende ongeval tussen een lawine en prins Johan Friso. Ik was namelijk verbaasd over de (in mijn ogen) overdreven medeleven die de prins kreeg, gezien het (wederom in mijn ogen) om iemand ging die zo ver buiten de samenleving staat. Ik hoorde namelijk niemand over de dood gevonden Michael van Dijk uit Luttelgeest. Het verhaal over dit licht verstandelijk gehandicapt jongetje van tien, dat na enkele dagen vermist te zijn, dood werd gevonden onder een steiger, greep mij duizendmaal meer aan dan het verhaal van de prins. Geen regel op Feestboek aan besteed. In dit licht, is mijn vraag over de spontane massahysterie misschien toch niet zo vreemd?
Ik hou van prikkelen. Ik vind het leuk en interessant om mensen uit te dagen. Mijn doel is mensen een breder wereldbeeld te geven, iets negatiefs in het zonlicht zetten en zeggen waar het op staat. Ik merk helaas steeds vaker, dat dit niet wordt gewaardeerd. Maar wat is er zo mis met kritisch zijn? Komen we dan te dichtbij, is Feestboek dan niet meer fijn, maar te menselijk?
Ik stel daarom het volgende voor. Niemand gaat meer de deur uit. Menselijk contact is toch ongewenst, ik heb helemaal niet gevraagd om jouw mening, laat staan jouw kritiek. We timmeren onze ramen dicht. We gaan alleen nog maar positieve status updates, vrolijke verhalen en gekke plaatjes van huisdieren op Feestboek en andere sociale media posten en een ieder die het toch waagt deze vrolijke orde te verstoren, moet door de staat beboet of gestraft worden. Het liefst ter plekke door hem of haar verplicht naar buiten te sturen of een boek te laten lezen. Mocht dit toch gaan vervelen, doen we zogenaamde Feestboek meetings en feestjes. Strak van de pillen en of stomdronken is verplicht, want de kans op een serieus gesprek of ongewenst lichamelijk contact is maar al te groot. Je moet toch een excuus hebben achteraf. Zodra je overlijd weet niemand meer, als er überhaupt nog mensen op je begrafenis komen, ook zoo iets negatiefs, wie je bent, wie je was en waar je voor stond. Gefeliciteerd, u heeft het maximale uit het leven gehaald, en lvl 9000 kop-in-het-zand bereikt.
Het hypocriete is echter, zodra je het toch waagt, er een legertje feestboekers klaar staat om even hun ongezouten mening door je strot te duwen. Ze vragen niet waarom, of waarover je post gaat. Sterker nog, ik krijg vaak het vermoeden dat men het niet eens goed leest. Zoals een stier een rode lap wordt voorgehouden. Meest voorkomende argument? Ik ben het niet met jou eens, want jij bent negatief.
Zo stelde ik een vraag over het feit, dat menig mens op Twitter en Facebook ineens zo sympathiek was tegenover het koningshuis, na het vervelende ongeval tussen een lawine en prins Johan Friso. Ik was namelijk verbaasd over de (in mijn ogen) overdreven medeleven die de prins kreeg, gezien het (wederom in mijn ogen) om iemand ging die zo ver buiten de samenleving staat. Ik hoorde namelijk niemand over de dood gevonden Michael van Dijk uit Luttelgeest. Het verhaal over dit licht verstandelijk gehandicapt jongetje van tien, dat na enkele dagen vermist te zijn, dood werd gevonden onder een steiger, greep mij duizendmaal meer aan dan het verhaal van de prins. Geen regel op Feestboek aan besteed. In dit licht, is mijn vraag over de spontane massahysterie misschien toch niet zo vreemd?
Ik hou van prikkelen. Ik vind het leuk en interessant om mensen uit te dagen. Mijn doel is mensen een breder wereldbeeld te geven, iets negatiefs in het zonlicht zetten en zeggen waar het op staat. Ik merk helaas steeds vaker, dat dit niet wordt gewaardeerd. Maar wat is er zo mis met kritisch zijn? Komen we dan te dichtbij, is Feestboek dan niet meer fijn, maar te menselijk?
Ik stel daarom het volgende voor. Niemand gaat meer de deur uit. Menselijk contact is toch ongewenst, ik heb helemaal niet gevraagd om jouw mening, laat staan jouw kritiek. We timmeren onze ramen dicht. We gaan alleen nog maar positieve status updates, vrolijke verhalen en gekke plaatjes van huisdieren op Feestboek en andere sociale media posten en een ieder die het toch waagt deze vrolijke orde te verstoren, moet door de staat beboet of gestraft worden. Het liefst ter plekke door hem of haar verplicht naar buiten te sturen of een boek te laten lezen. Mocht dit toch gaan vervelen, doen we zogenaamde Feestboek meetings en feestjes. Strak van de pillen en of stomdronken is verplicht, want de kans op een serieus gesprek of ongewenst lichamelijk contact is maar al te groot. Je moet toch een excuus hebben achteraf. Zodra je overlijd weet niemand meer, als er überhaupt nog mensen op je begrafenis komen, ook zoo iets negatiefs, wie je bent, wie je was en waar je voor stond. Gefeliciteerd, u heeft het maximale uit het leven gehaald, en lvl 9000 kop-in-het-zand bereikt.
woensdag 8 februari 2012
donderdag 8 december 2011
Solliciteren
Mijne heren,
Bij deze solliciteer ik naar de functie van Algemeen Directeur van uw bedrijf. Naar mijn mening ben ik zeer geschikt voor deze functie, en ik verwacht u morgen ochtend om tien uur op mijn kantoor.
Hoogachtend.
Bij deze solliciteer ik naar de functie van Algemeen Directeur van uw bedrijf. Naar mijn mening ben ik zeer geschikt voor deze functie, en ik verwacht u morgen ochtend om tien uur op mijn kantoor.
Hoogachtend.
dinsdag 22 november 2011
In de spiegel durven kijken.
Snotneuzen, betweters en roeptoeters. Typetje bord voor je kop. Kijk uit, de opvolger van Generatie Y is opgestaan. Massa-individualisme, getypeerd door materialisme, karakterloos. Zelfverzekerd, zelfzuchtig en vertroeteld. I-Phone, I-Pad en I-pod. Jij hebt er geen, wij zullen nooit vrienden worden. Werken is voor luie mensen, denken voor den domme. Levenservaring is passé. Ik krijg toch wel wat ik wil. Grote bek, dikke lip. Alcohol voor je dertiende, seks op je vijftiende. Niemand ziet het, iedereen zwijgt. Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken. Zolang men het niet weet, deert het niet. Komen we erachter, zijn we het weer vergeten. Liever onverstandig, dan als saai gezien worden. Oude mensen moeten dood, meer ruimte in de bus voor mij. Cultuur kennen we niet, maar wil jij wel even mijn taal leren spreken. Zoals ik het zeg, zo is het, ook al weet ik niet hoe het eruit ziet. Wie jij bent, doet er niet toe. Pijn is voor de zwakke, liefde voor de sukkels. Maak maar brokken, papa betaalt. Praten is ouderwets, uit het oog, uit het hart, we whatsapp-en wel. Levend van trend tot trend, niets is meer goed genoeg. Noem mij niet dom, ik weet het zelf veel beter. Oogkleppen, tunnelvisie. Snotneuzen, betweters, allesweter, roep vooral hard in de ruimte. Daar kan gelukkig niemand je horen.
vrijdag 4 november 2011
Vrouwen II
Vrouwen zijn mythische, geheimzinnige en ondoorgrondelijke wezens. Meer weet ik er ook niet van.
zondag 23 oktober 2011
woensdag 19 oktober 2011
Kassameisjes
De laatste paar dagen heb ik last van “zwijmelende kassameisjes”.
Misschien dat ik in 2 weken tijd zeer aantrekkelijk ben geworden, maar
dat lijkt me sterk. Nu ben ik sowieso wel het type dat terug kijkt als
je naar mij kijkt, maar dat is deels beleefdheid, deels de
nieuwsgierigheid waarom er gekeken wordt, heb ik iets op mn hoofd? Zit
er een vlek op mn shirt, maar vaak niet omdat ik verdrink in je
azuurblauwe ogen.
Afgelopen dinsdag had ik er weer een. Wat flessen ingeleverd, en met
het emballage bonnetje, plus boodschappen loop ik richting de kassa.
Ik heb altijd het idee dat er al een soort paringsdans plaats vindt
aan de band. Je moet als man zijnde eens een keer in de gaten houden,
wanneer er een vrouw voor of achter je in de rij staat, hoe zij
stiekem beoordeelt wat jij allemaal inkoopt. Fruit en kroketten zijn
winnaars, bij meerder diepvriespizza’s word je helaas afgeschreven als
potentiële partner. Terug naar het kassameisje. Mooi blond meisje, zat
al sinds ik mij tot de rij had toegevoegd te bekijken en eenmaal aan
de beurt overhandig ik mijn bonnetje. Ze had iets alternatiefs, en dan
ben ik gauw ingepakt. Na het verwerken van het statiegeld, wilt ze het
bonnetje terug geven, maar krijgt net op tijd haar fout in de gaten.
Ik glimlach, zij wordt een beetje rood en verontschuldigt zich, ze zit
hier al zó lang weet ze te stamelen. Met fantastisch groene ogen keek
ze zo verliefd terug, dat ik me bijna ellendig voel dat ze hier al zo
lang moest zitten. Snel gooi ik mijn in-de-aanbieding diepvries
pizza’s in de tas. Ik loop gauw weg en dan valt het kwartje. Is het
ze verdomme wéér gelukt, wéér mijn Bonus-kaart vergeten.
Misschien dat ik in 2 weken tijd zeer aantrekkelijk ben geworden, maar
dat lijkt me sterk. Nu ben ik sowieso wel het type dat terug kijkt als
je naar mij kijkt, maar dat is deels beleefdheid, deels de
nieuwsgierigheid waarom er gekeken wordt, heb ik iets op mn hoofd? Zit
er een vlek op mn shirt, maar vaak niet omdat ik verdrink in je
azuurblauwe ogen.
Afgelopen dinsdag had ik er weer een. Wat flessen ingeleverd, en met
het emballage bonnetje, plus boodschappen loop ik richting de kassa.
Ik heb altijd het idee dat er al een soort paringsdans plaats vindt
aan de band. Je moet als man zijnde eens een keer in de gaten houden,
wanneer er een vrouw voor of achter je in de rij staat, hoe zij
stiekem beoordeelt wat jij allemaal inkoopt. Fruit en kroketten zijn
winnaars, bij meerder diepvriespizza’s word je helaas afgeschreven als
potentiële partner. Terug naar het kassameisje. Mooi blond meisje, zat
al sinds ik mij tot de rij had toegevoegd te bekijken en eenmaal aan
de beurt overhandig ik mijn bonnetje. Ze had iets alternatiefs, en dan
ben ik gauw ingepakt. Na het verwerken van het statiegeld, wilt ze het
bonnetje terug geven, maar krijgt net op tijd haar fout in de gaten.
Ik glimlach, zij wordt een beetje rood en verontschuldigt zich, ze zit
hier al zó lang weet ze te stamelen. Met fantastisch groene ogen keek
ze zo verliefd terug, dat ik me bijna ellendig voel dat ze hier al zo
lang moest zitten. Snel gooi ik mijn in-de-aanbieding diepvries
pizza’s in de tas. Ik loop gauw weg en dan valt het kwartje. Is het
ze verdomme wéér gelukt, wéér mijn Bonus-kaart vergeten.
dinsdag 11 oktober 2011
Vrouwen
Vrouwen zijn interessante wezens; ze tekenen lijnen om hun ogen en smeren vlekken op hun wangen in de trein, ze stoppen hun portemonnee helemaal onderin hun met onidentificeerbare objecten gevulde tas, ze hebben het bizarre idee dat voor elke denkbare situatie een ideale outfit te koop is en zullen hun leven lang kleren kopen tot ze die allemaal in de klerenkast hebben hangen, ze zijn altijd onzeker over iets aan of op hun lichaam ook al zijn bijna alle mannen te dom of te blind om te zien wat het probleem is, ze vinden het erg fijn om te zien of te horen dat er mensen zijn die een veel kutter leven hebben dan zij, ze zijn de machtigste wezens op aarde en kunnen met één blik, één belofte de wil van alle mannen op de wereld naar hun hand zetten, maar het heeft tot 1917 geduurd voordat ze daar een beetje gebruik van begonnen te maken en ze voelen zich nog steeds twintig keer onzekerder dan de gemiddelde zakdrager. Fascinerende wezens inderdaad.
Happen
God mag weten waarom, maar iedereen kent het. De bijna onverzadigbare drang naar een vette hap na het stappen. Het liefst met heel veel saus. Het liefst van knoflook.
Naast het gegeven, dat negen op de tien mensen een drang hebben naar voedsel na het stappen. Is er nog een fenomeen. Iedereen heeft ook zo z'n vaste hut voor die nachtelijke hap. Je weet wel, die éne tent waar je altijd hetzelfde besteld en waar ze je nog net niet bij naam kennen. Voor mij was dat enige tijd lang snackbar De Baron. Ook wel snackbar “Alles Gratis” genoemd, want kwam je op het perfecte moment, was het zo druk, dat de beste man achter het frituur niet meer wist wie wat had besteld.
Maar goed, aan alles komt een eind, en zo ook mijn tijd bij De Baron. Het werd mij iets te druk.
Of misschien kwam het door mijn semi Noord-Afrikaanse roots, maar ik wilde ineens liever iets met vlees, sla en knoflook saus, en niet persé in die volgorde. En zo begon mijn zoektocht naar de beste shoarma-boer van Utrecht (uiteraard binnen een straal van 500 meter van de kroeg). Lees het volgende zorgvuldig, deze tip krijg je gratis. Probeer alle kebab zaakjes aan de Janskerkhof en Lange Jansstraat te ontzien. Ik heb ze allemaal voor je uitgeprobeerd, en geen zijn waardig. De een wordt bevolkt door nachtelijk tuig, bij de ander smaken de sauzen een beetje vreemd, bij weer een ander ben ik zelfs ziek geworden, onder het voorbehoudt dat ik niet teveel had gedronken.
Nee, nee. De goudmijn der nachtelijke happen zit ergens halverwege de Voorstraat. Waar andere cafetaria houders je bij binnenkomst nog geen blik waardig gunnen werd ik hier met liefde ontvangen. Waar bij anderen de sauzen slecht van smaak waren, werd ik hier verwend met een van de beste knoflooksaus en sambal die ik in een lange tijd geproefd had, en, ik kreeg mijn eigen saus-flessen op tafel, zo zie ik het graag, want zeg nu zelf, ze doen er nooit genoeg saus op. Ik kreeg geen half afgebakken pita, maar een vers stuk Turks brood en tot mijn laatste hap, heb ik geen greintje vet uit het vlees terug gevonden. Ik waande me in het Walhalla der kebab cafetaria's. Nu ik dit zo schrijf, ik denk dat ik de precieze naam en locatie nog maar even geheim houd.
En de meeste vrouwen dachten bij de titel dat het om "happen" ging...hap!
Naast het gegeven, dat negen op de tien mensen een drang hebben naar voedsel na het stappen. Is er nog een fenomeen. Iedereen heeft ook zo z'n vaste hut voor die nachtelijke hap. Je weet wel, die éne tent waar je altijd hetzelfde besteld en waar ze je nog net niet bij naam kennen. Voor mij was dat enige tijd lang snackbar De Baron. Ook wel snackbar “Alles Gratis” genoemd, want kwam je op het perfecte moment, was het zo druk, dat de beste man achter het frituur niet meer wist wie wat had besteld.
Maar goed, aan alles komt een eind, en zo ook mijn tijd bij De Baron. Het werd mij iets te druk.
Of misschien kwam het door mijn semi Noord-Afrikaanse roots, maar ik wilde ineens liever iets met vlees, sla en knoflook saus, en niet persé in die volgorde. En zo begon mijn zoektocht naar de beste shoarma-boer van Utrecht (uiteraard binnen een straal van 500 meter van de kroeg). Lees het volgende zorgvuldig, deze tip krijg je gratis. Probeer alle kebab zaakjes aan de Janskerkhof en Lange Jansstraat te ontzien. Ik heb ze allemaal voor je uitgeprobeerd, en geen zijn waardig. De een wordt bevolkt door nachtelijk tuig, bij de ander smaken de sauzen een beetje vreemd, bij weer een ander ben ik zelfs ziek geworden, onder het voorbehoudt dat ik niet teveel had gedronken.
Nee, nee. De goudmijn der nachtelijke happen zit ergens halverwege de Voorstraat. Waar andere cafetaria houders je bij binnenkomst nog geen blik waardig gunnen werd ik hier met liefde ontvangen. Waar bij anderen de sauzen slecht van smaak waren, werd ik hier verwend met een van de beste knoflooksaus en sambal die ik in een lange tijd geproefd had, en, ik kreeg mijn eigen saus-flessen op tafel, zo zie ik het graag, want zeg nu zelf, ze doen er nooit genoeg saus op. Ik kreeg geen half afgebakken pita, maar een vers stuk Turks brood en tot mijn laatste hap, heb ik geen greintje vet uit het vlees terug gevonden. Ik waande me in het Walhalla der kebab cafetaria's. Nu ik dit zo schrijf, ik denk dat ik de precieze naam en locatie nog maar even geheim houd.
En de meeste vrouwen dachten bij de titel dat het om "happen" ging...hap!
Oorlog op Chersonissos
Oké, de eerste klap is een daalder waard. Ik stel voor om direct België binnen te vallen en Vlaanderen te annexeren. Redelijk rijk, spreken de taal. Kunnen we Wallonië nog verpatsen tijdens vredes onderhandelingen.
Er wordt een hoop gezegd over de crisis in de eurozone, zelfs uitzetting van Griekenland is aan bod gekomen, maar nog niemand had het over oorlog. Tot gisteren. Jacek Rostowski, Poolse minister van Financien vertelde gisteren het Europees parlement dat we in gevaar zijn. Europa is in gevaar.
Hij verwees naar een recent rapport van de Zwitsere bank UBS, ja dezelfde bank die onlangs er achter kwam dat een medewerker wel heel soepel omging met zijn portefeuille en op eigen houtje 2 miljard vergokte. In dit rapport staat onder andere dat uittreding van een land grote gevolgen zal hebben, of dit nu een economisch sterk land (Duitsland) of zwak land (Griekenland) is. Volgens hem zou Europa dan niets meer over houden dan een fluisterstem op het wereldtoneel. In het rapport staat ook, dat monetaire unies nooit vreedzaam uit elkaar gaan, dit gaat altijd gepaard met een (burger)oorlog of een ondemocratisch bestuur.
Een oorlog dames en heren. Misschien moeten we maar alvast massaal verblijfsvergunningen in de Verenigde Staten of Australie gaan aanvragen. Want als we Rostowski moeten geloven zal binnen 10 jaar de hel los barsten. Na 60 jaar voorspoed gaan we mogelijk nog decadenter ten onder dan Rome.
Ik hoor u al denken, waar komt dat geld dan vandaan om oorlog te voeren? Ik ga er vanuit dat regeringen hetzelfde zullen doen als zij deden met de tegoeden van Libie en Egypte. Miljarden bevriezen van andere staatshoofden om deze vervolgens weer in de oorlog te pompen. Maar wie zal dan wie binnenvallen? Ik zie Duitsland de komende 50 jaar door haar Tweede Wereld Oorlog-trauma niet zo snel uit de pacifistische schulp kruipen. Mochten zij ons binnenvallen, kunnen we ze dankzij de bezuinigen weer met carabijn en fiets tegemoet. De enige twee landen waarvan we serieuze oorlogsdreigingen kunnen verwachten zijn Turkije en Griekenland. Beide kunnen elkaars bloed drinken, maar ik zie Turkije niet zo snel overgaan tot het binnenvallen van Chersonissos. Ik zie het in ieder geval al voor me, de voltallige cast van Oh Oh Cherso als krijgsgevangene. Barbie die ieder uur klaagt om een zonnebank en Tony die een geheel nieuwe betekenis krijgt aan zijn bijnaam Sterretje.
Er wordt een hoop gezegd over de crisis in de eurozone, zelfs uitzetting van Griekenland is aan bod gekomen, maar nog niemand had het over oorlog. Tot gisteren. Jacek Rostowski, Poolse minister van Financien vertelde gisteren het Europees parlement dat we in gevaar zijn. Europa is in gevaar.
Hij verwees naar een recent rapport van de Zwitsere bank UBS, ja dezelfde bank die onlangs er achter kwam dat een medewerker wel heel soepel omging met zijn portefeuille en op eigen houtje 2 miljard vergokte. In dit rapport staat onder andere dat uittreding van een land grote gevolgen zal hebben, of dit nu een economisch sterk land (Duitsland) of zwak land (Griekenland) is. Volgens hem zou Europa dan niets meer over houden dan een fluisterstem op het wereldtoneel. In het rapport staat ook, dat monetaire unies nooit vreedzaam uit elkaar gaan, dit gaat altijd gepaard met een (burger)oorlog of een ondemocratisch bestuur.
Een oorlog dames en heren. Misschien moeten we maar alvast massaal verblijfsvergunningen in de Verenigde Staten of Australie gaan aanvragen. Want als we Rostowski moeten geloven zal binnen 10 jaar de hel los barsten. Na 60 jaar voorspoed gaan we mogelijk nog decadenter ten onder dan Rome.
Ik hoor u al denken, waar komt dat geld dan vandaan om oorlog te voeren? Ik ga er vanuit dat regeringen hetzelfde zullen doen als zij deden met de tegoeden van Libie en Egypte. Miljarden bevriezen van andere staatshoofden om deze vervolgens weer in de oorlog te pompen. Maar wie zal dan wie binnenvallen? Ik zie Duitsland de komende 50 jaar door haar Tweede Wereld Oorlog-trauma niet zo snel uit de pacifistische schulp kruipen. Mochten zij ons binnenvallen, kunnen we ze dankzij de bezuinigen weer met carabijn en fiets tegemoet. De enige twee landen waarvan we serieuze oorlogsdreigingen kunnen verwachten zijn Turkije en Griekenland. Beide kunnen elkaars bloed drinken, maar ik zie Turkije niet zo snel overgaan tot het binnenvallen van Chersonissos. Ik zie het in ieder geval al voor me, de voltallige cast van Oh Oh Cherso als krijgsgevangene. Barbie die ieder uur klaagt om een zonnebank en Tony die een geheel nieuwe betekenis krijgt aan zijn bijnaam Sterretje.
Beste Nederlandse Spoorwegen
Beste NS,
Sinds 2005 maak ik veelvuldig gebruik van uw diensten. Ik zie mijzelf ook als een ervaren gebruiker. Daar ik genoeg redenen had om u eerder te schrijven over mijn ervaringen met uw service, of eigenlijk het gebrek daarvan, heb ik dat niet gedaan. Ik vraag u daarom, of u uit coulance dit bericht dan ook ter harte wilt nemen.
Sinds enige tijd ondervind ik namelijk ernstige hinder tijdens het reizen met uw bedrijf. Een zekere groep individuen, en zij vormen een groot deel van onze samenleving, maakt het erg ongemakkelijk, zo niet onmogelijk, om gebruik te maken van uw treinen. Deze groep gaat zeer asociaal te werk, zij dringen voor, zijn luidruchtig, respectloos naar hun medereiziger, zorgen voor ongewenste luchtjes door slechte hygiëne of etenswaar en schofferen en beledigen als hun eisen niet terstond worden ingewilligd. Dit gaat van kwaad tot erger. Ook blijkt uw personeel niet geschikt genoeg om tegen deze groep op te treden.
Daarom bepleit ik het volgende:Een aparte in- en uitgang danwel een aparte coupe of een algeheel reisverbod voor deze groep van 50 plus, beter bekend als bejaarden of ouderen van dagen.Ik wil u bedanken voor uw begrip. En ik zie uit naar uw antwoord.
Met vriendelijke groet
Sinds 2005 maak ik veelvuldig gebruik van uw diensten. Ik zie mijzelf ook als een ervaren gebruiker. Daar ik genoeg redenen had om u eerder te schrijven over mijn ervaringen met uw service, of eigenlijk het gebrek daarvan, heb ik dat niet gedaan. Ik vraag u daarom, of u uit coulance dit bericht dan ook ter harte wilt nemen.
Sinds enige tijd ondervind ik namelijk ernstige hinder tijdens het reizen met uw bedrijf. Een zekere groep individuen, en zij vormen een groot deel van onze samenleving, maakt het erg ongemakkelijk, zo niet onmogelijk, om gebruik te maken van uw treinen. Deze groep gaat zeer asociaal te werk, zij dringen voor, zijn luidruchtig, respectloos naar hun medereiziger, zorgen voor ongewenste luchtjes door slechte hygiëne of etenswaar en schofferen en beledigen als hun eisen niet terstond worden ingewilligd. Dit gaat van kwaad tot erger. Ook blijkt uw personeel niet geschikt genoeg om tegen deze groep op te treden.
Daarom bepleit ik het volgende:Een aparte in- en uitgang danwel een aparte coupe of een algeheel reisverbod voor deze groep van 50 plus, beter bekend als bejaarden of ouderen van dagen.Ik wil u bedanken voor uw begrip. En ik zie uit naar uw antwoord.
Met vriendelijke groet
Omafiets
Wat een rot nacht. Niets was gegund. Zelfs de bus niet. Doelloos dwaalde ik door de straten, op zoek naar mijn bed, op zoek naar rust. Bijna was ik gaan zitten, de hoop opgegeven. Het werd al licht. Maar daar was jij. Jij lachte me toe. Ook al had men je toegetakeld. Je miste je handvatten. Ooit was je zwart, maar nu ben je blauw en een beetje geel en groen. Ooit noemde zij jou "opoe". Je had een slag te pakken, en je rammelde aan alle kanten. Toch bracht jij mij waar ik moest zijn. Thuis. Helaas kan ik je niet opknappen, jouw tijd is geweest. Ik zal je altijd blijven herinneren. De nacht dat niets gegund was. De nacht dat de bus niet reed.
Abonneren op:
Posts (Atom)