Solliciteren

Mijne heren,

Bij deze solliciteer ik naar de functie van Algemeen Directeur van uw bedrijf. Naar mijn mening ben ik zeer geschikt voor deze functie, en ik verwacht u morgen ochtend om tien uur op mijn kantoor.

Hoogachtend.

In de spiegel durven kijken.

Snotneuzen, betweters en roeptoeters. Typetje bord voor je kop. Kijk uit, de opvolger van Generatie Y is opgestaan. Massa-individualisme, getypeerd door materialisme, karakterloos. Zelfverzekerd, zelfzuchtig en vertroeteld. I-Phone, I-Pad en I-pod. Jij hebt er geen, wij zullen nooit vrienden worden. Werken is voor luie mensen, denken voor den domme. Levenservaring is passé. Ik krijg toch wel wat ik wil. Grote bek, dikke lip. Alcohol voor je dertiende, seks op je vijftiende. Niemand ziet het, iedereen zwijgt. Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken. Zolang men het niet weet, deert het niet. Komen we erachter, zijn we het weer vergeten. Liever onverstandig, dan als saai gezien worden. Oude mensen moeten dood, meer ruimte in de bus voor mij. Cultuur kennen we niet, maar wil jij wel even mijn taal leren spreken. Zoals ik het zeg, zo is het, ook al weet ik niet hoe het eruit ziet. Wie jij bent, doet er niet toe. Pijn is voor de zwakke, liefde voor de sukkels. Maak maar brokken, papa betaalt. Praten is ouderwets, uit het oog, uit het hart, we whatsapp-en wel. Levend van trend tot trend, niets is meer goed genoeg. Noem mij niet dom, ik weet het zelf veel beter. Oogkleppen, tunnelvisie. Snotneuzen, betweters, allesweter, roep vooral hard in de ruimte. Daar kan gelukkig niemand je horen.

Vrouwen II

Vrouwen zijn mythische, geheimzinnige en ondoorgrondelijke wezens. Meer weet ik er ook niet van.

If weakness is a wound that no one wants to speak of,
then cool is just how far we have to fall.
And I am not immune, I only wanna be loved,
But I feel safe behind my firewall.

Burn away the pride, bring me to my weakness.
'Til everything I hide behind is gone.

Kassameisjes

De laatste paar dagen heb ik last van “zwijmelende kassameisjes”.
Misschien dat ik in 2 weken tijd zeer aantrekkelijk ben geworden, maar
dat lijkt me sterk. Nu ben ik sowieso wel het type dat terug kijkt als
je naar mij kijkt, maar dat is deels beleefdheid, deels de
nieuwsgierigheid waarom er gekeken wordt, heb ik iets op mn hoofd? Zit
er een vlek op mn shirt, maar vaak niet omdat ik verdrink in je
azuurblauwe ogen.

Afgelopen dinsdag had ik er weer een. Wat flessen ingeleverd, en met
het emballage bonnetje, plus boodschappen loop ik richting de kassa.
Ik heb altijd het idee dat er al een soort paringsdans plaats vindt
aan de band. Je moet als man zijnde eens een keer in de gaten houden,
wanneer er een vrouw voor of achter je in de rij staat, hoe zij
stiekem beoordeelt wat jij allemaal inkoopt. Fruit en kroketten zijn
winnaars, bij meerder diepvriespizza’s word je helaas afgeschreven als
potentiële partner. Terug naar het kassameisje. Mooi blond meisje, zat
al sinds ik mij tot de rij had toegevoegd te bekijken en eenmaal aan
de beurt overhandig ik mijn bonnetje. Ze had iets alternatiefs, en dan
ben ik gauw ingepakt. Na het verwerken van het statiegeld, wilt ze het
bonnetje terug geven, maar krijgt net op tijd haar fout in de gaten.
Ik glimlach, zij wordt een beetje rood en verontschuldigt zich, ze zit
hier al zó lang weet ze te stamelen. Met fantastisch groene ogen keek
ze zo verliefd terug, dat ik me bijna ellendig voel dat ze hier al zo
lang moest zitten. Snel gooi ik mijn in-de-aanbieding diepvries
pizza’s in de tas. Ik loop gauw weg en dan valt het kwartje. Is het
ze verdomme wéér gelukt, wéér mijn Bonus-kaart vergeten.

Vrouwen

Vrouwen zijn interessante wezens; ze tekenen lijnen om hun ogen en smeren vlekken op hun wangen in de trein, ze stoppen hun portemonnee helemaal onderin hun met onidentificeerbare objecten gevulde tas, ze hebben het bizarre idee dat voor elke denkbare situatie een ideale outfit te koop is en zullen hun leven lang kleren kopen tot ze die allemaal in de klerenkast hebben hangen, ze zijn altijd onzeker over iets aan of op hun lichaam ook al zijn bijna alle mannen te dom of te blind om te zien wat het probleem is, ze vinden het erg fijn om te zien of te horen dat er mensen zijn die een veel kutter leven hebben dan zij, ze zijn de machtigste wezens op aarde en kunnen met één blik, één belofte de wil van alle mannen op de wereld naar hun hand zetten, maar het heeft tot 1917 geduurd voordat ze daar een beetje gebruik van begonnen te maken en ze voelen zich nog steeds twintig keer onzekerder dan de gemiddelde zakdrager. Fascinerende wezens inderdaad.

Happen

God mag weten waarom, maar iedereen kent het. De bijna onverzadigbare drang naar een vette hap na het stappen. Het liefst met heel veel saus. Het liefst van knoflook.

Naast het gegeven, dat negen op de tien mensen een drang hebben naar voedsel na het stappen. Is er nog een fenomeen. Iedereen heeft ook zo z'n vaste hut voor die nachtelijke hap. Je weet wel, die éne tent waar je altijd hetzelfde besteld en waar ze je nog net niet bij naam kennen. Voor mij was dat enige tijd lang snackbar De Baron. Ook wel snackbar “Alles Gratis” genoemd, want kwam je op het perfecte moment, was het zo druk, dat de beste man achter het frituur niet meer wist wie wat had besteld.

Maar goed, aan alles komt een eind, en zo ook mijn tijd bij De Baron. Het werd mij iets te druk.
Of misschien kwam het door mijn semi Noord-Afrikaanse roots, maar ik wilde ineens liever iets met vlees, sla en knoflook saus, en niet persé in die volgorde. En zo begon mijn zoektocht naar de beste shoarma-boer van Utrecht (uiteraard binnen een straal van 500 meter van de kroeg). Lees het volgende zorgvuldig, deze tip krijg je gratis. Probeer alle kebab zaakjes aan de Janskerkhof en Lange Jansstraat te ontzien. Ik heb ze allemaal voor je uitgeprobeerd, en geen zijn waardig. De een wordt bevolkt door nachtelijk tuig, bij de ander smaken de sauzen een beetje vreemd, bij weer een ander ben ik zelfs ziek geworden, onder het voorbehoudt dat ik niet teveel had gedronken.

Nee, nee. De goudmijn der nachtelijke happen zit ergens halverwege de Voorstraat. Waar andere cafetaria houders je bij binnenkomst nog geen blik waardig gunnen werd ik hier met liefde ontvangen. Waar bij anderen de sauzen slecht van smaak waren, werd ik hier verwend met een van de beste knoflooksaus en sambal die ik in een lange tijd geproefd had, en, ik kreeg mijn eigen saus-flessen op tafel, zo zie ik het graag, want zeg nu zelf, ze doen er nooit genoeg saus op. Ik kreeg geen half afgebakken pita, maar een vers stuk Turks brood en tot mijn laatste hap, heb ik geen greintje vet uit het vlees terug gevonden. Ik waande me in het Walhalla der kebab cafetaria's. Nu ik dit zo schrijf, ik denk dat ik de precieze naam en locatie nog maar even geheim houd.

En de meeste vrouwen dachten bij de titel dat het om "happen" ging...hap!